Interview met Miriam Evers – auteur van de Japanse wijsheid van Ma
“De shiatsu-opleiding werd voor mij een levensschool”
Soms begrijp je pas jaren later wat een ervaring werkelijk heeft betekend.
Onze oud-student Miriam meldde zich in 2006 vrij impulsief aan voor de opleiding tot shiatsutherapeut. Het plan was simpel: één jaar proberen en daarna wel verder zien.
Dat ene jaar werden er uiteindelijk vier.
Na haar afstuderen werkte ze een tijd als shiatsutherapeut en ontwikkelde haar pad zich verder richting yin yoga. In de zomer van 2025 verscheen haar boek De Japanse wijsheid van Ma, waarin ze het Japanse begrip Ma; de betekenisvolle tussenruimte, onderzoekt.
Tijdens het schrijven van haar boek realiseerde ze zich hoeveel van die zoektocht al was begonnen tijdens haar shiatsu-opleiding.
In dit artikel deelt Miriam haar ervaring.
Kort nadat ik voor het eerst zelf een shiatsubehandeling had ontvangen, meldde ik me aan voor de opleiding. Er gebeurde iets in die aanraking wat ik niet goed kon uitleggen, maar waarvan ik wel meteen wist: hier wil ik meer van weten.
Het was in eerste instantie ook vooral bedoeld voor mezelf, niet met de intentie om er mijn werk van te maken.
Dat ene jaar werden er twee. En voordat ik het wist, maakte ik de volledige vierjarige opleiding af.
Wat me vanaf het begin raakte, was de houding binnen de opleiding: dat je eigenlijk nooit ‘klaar’ bent. Dat je altijd student blijft. Ik herinner me hoe docenten net zo aandachtig keken en meeschreven wanneer de Sensei lesgaf als wij studenten. Die gelijkwaardigheid in nieuwsgierigheid en leerhouding heeft me diep gevormd.
Sommige begrippen, zoals Ki (levensenergie), vond ik in het begin lastig. Ik wilde het begrijpen, kunnen duiden, vastpakken. Gaandeweg ontdekte ik dat sommige dingen zich niet laten uitleggen, maar alleen te ervaren zijn door ermee te werken. Door te voelen, te oefenen, te falen en opnieuw te beginnen.
De opbouw van de opleiding is zorgvuldig en doordacht. Je leert relatief snel om een behandeling te geven, wat vertrouwen geeft. In de jaren daarna ga je steeds meer de diepte in: je leert beter waarnemen, verbanden zien en voelen waar iets uit balans is en wat er op dat moment nodig is.
Steeds duidelijker werd voor mij dat er geen one size fits all-oplossingen bestaan. Elke behandeling vraagt opnieuw om een open blik en om het observeren van de totale mens.
Wat ik daar ook leerde, en wat later een rode draad in mijn leven zou worden, is de waarde van leegte. De leegte als plek van waaruit je een behandeling geeft. Zonder vooropgezet plan, zonder oordeel. Aanwezig zijn, luisteren met je handen en ruimte laten voor wat zich aandient.
Na mijn afstuderen werkte ik een tijd als shiatsutherapeut. Later ontwikkelde mijn pad zich verder richting yin yoga, waarin de verbinding met de traditionele Chinese geneeskunde en het meridianensysteem opnieuw een diepe herkenning opriep.
In de zomer van 2025 verscheen mijn boek De Japanse wijsheid van Ma. Daarin onderzoek ik het Japanse begrip Ma: de betekenisvolle tussenruimte.
Ma is geen lege leegte, maar een levende pauze. De stilte tussen twee noten die muziek mogelijk maakt. De ruimte tussen twee mensen waarin werkelijk contact kan ontstaan.
Pas tijdens het schrijven van mijn boek besefte ik hoe sterk de basis voor mijn zoektocht naar Ma al tijdens mijn shiatsu-opleiding was gelegd. Daar, in die oefening van leegte en aandacht, begon het eigenlijk al.
Terugkijkend kan ik zeggen dat de shiatsu-opleiding voor mij niet alleen een vakopleiding was, maar ook een levensschool.
Een fundament dat nog altijd doorwerkt.